Tagebuch 2

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

unheimlicher. Dabei sieht man überall Blicke des Hasses, auch wenn man sie nicht mit der lauernden Angst eines Verfolgungswahnsinnigen in den Augen der Leute sucht. Ich war am Wahltag in der Leopoldstadt vor dem Wahllocal, sah mir ein bischen den Hass u. Zorn in der Nähe an. Gegen Abend ging ich auf die Landstrasse. Vor dem Wahlhaus eine stumm aufgeregte Menge. Plötzlich kam Dr. Lueger heraus auf den Platz. Begeisterte Hochrufe, aus den Fenstern schwenkten Frauen weisse Tücher. Die Polizei hielt die Leute zurück. Neben mir sagte Einer mit zärtlicher (xx) Wärme aber in stillem Ton: „Das ist unser Führer!“ Mehr eigentlich als alle Declama= tionen und Schimpfereien hat mir dieses Wort gezeigt wie tief der Antisemitismus in den Herzen dieser Bevölkerung wurzelt.   20 Sept[ember 1895] Wien Soeben war der Chefadministrator der Presse

 Yet one sees looks of hatred everywhere, even if one does not seek them in people’s eyes with the watchful fear of a man suffering from a persecution mania.

 

On election day I was outside the polls in the Leopoldstadt, taking a brief look at some of the hatred and the anger at close range.

 

Toward evening I went to the Landstrasse district. In front of the polling place a silent, tense crowd. Suddenly Dr. Lueger came out to the square. Enthusiastic cheers; women waved white kerchiefs from the windows. The police held the crowd back. A man next to me said with tender warmth but in a quiet tone of voice: “That is our Führer [leader]!”

 

Actually, these words showed me more than all the declamation and abuse how deeply anti-Semitism is rooted in the hearts of these people.

 

September 20, Vienna

 

Dr. Glogau, Director of the Press Bureau,, has just been to see me

ועם זאת יש בכל מקום מבטים של שנאה, גם אם אינך צד אותם מתוך עיני הבריות מחשש שיחשבו שאתה פרנוֹאיד. הייתי ביום הבחירות בליאוֹפּוֹלדשטאדט בפתח בניין הקלפי והתבוננתי קצת מקרוב בַּשנאה ובַזעם.

לקראת ערב הלכתי אל אזור לאנדשטראסֶה. לפני בניין הקלפי התגודד המון נרגש ואילם. לפתע יצא ד״ר לוּאֶגֶר אל הכיכר. קריאות הידד נלהבות, נשים נופפו במטפחות לבנות מן החלונות. המשטרה עצרה בעד ההמון מלהתפרץ. לידי אמר אחד בנועם ובקול חרישי: "זה המנהיג שלנו!" יותר מכל ההצהרות וקריאות הגנאי הוכיחה האמירה הזאת כמה עמוק מושרשת האנטישמיות בלבה של האוכלוסייה הזאת.


20 בספטמבר [1895], וינה

עתה זה היה אצלי המנהל הכללי של העיתון Presse, ד״ר גלוֹגאוּ,