Tagebuch 7

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

Theil einrücken könnte — erwähnte er gar nicht, offenbar weil sie ihm die fürchterlichere war. Er setzte mir auseinander, für welche zwei Blätter in Wien noch Platz sei: ein radical volksthümlich liberales und ein wahrhaft socialdemokratisches. Ich lehnte beides ab: „Ich werde ein vornehmes Blatt im grössten Stil machen.“ Er: „Für zwei solche Blätter ist in Wien kein Platz.“ Ich: „Wir werden sehen. Ausser Sie nehmen mich an Bachers Stelle als Compagnon an.“ Er: „Bacher denkt nicht daran, sich zurück= zuziehen.“ Ich: „Er hat es mir gestern ausdrücklich ge= sagt.“ Er: „Er wollte Ihnen nicht rundweg Nein sagen. Da denke ich noch eher daran, ab= zugehen.“ (Beides natürlich nicht wahr. Bacher ist müde, er nicht.) Wir kamen hierauf in ein ungeheuer freundschaftliches Gespräch. Ich musste mit ihm in seine Wohnung hinauf u. Kaffee  

The other possibility—my moving into Bacher’s place—he didn’t even mention, evidently because he thought it the more frightful one. He explained to me for what two papers there was still room in Vienna: a radically popular liberal paper and a genuinely Social-Democrat one. I rejected both.

 

“I am going to start a distinguished paper on the largest scale.”

 

He: “There is not room in Vienna for two such papers.”

 

I: “We shall see. Unless you accept me as a partner in Bacher’s place.”

 

He: ‘ ‘Bacher has no intention of retiring.”

 

I: “He specifically told me so yesterday.”

 

He: “He didn’t want to give you a flat No. Why, I have more thoughts of retiring than he does.” (Of course, neither is true; Bacher is tired, he isn’t.)

 

We then got into an extremely affable conversation. I had to accompany him upstairs to his apartment and have coffee with him.

את האפשרות השנייה שאני אכנס לחלקו של בּאכֶר – לא הזכיר כלל, מן הסתם משום שהיתה המאיימת יותר. הוא הסביר לי לאילו שני עיתונים נותר עוד מקום בווינה: לאחד רדיקלי־עממי־ליברלי, ולאחד סוציאלדמוקרטי של ממש.

דחיתי את שני הדברים:

״אקים עיתון של עילית ובגדול".

הוא: "לשני עיתונים כאלה אין מקום בווינה".

אני: "נראה. אלא אם כן תקבל אותי במקומו של בּאכֶר, בתורת שותף".

הוא: "בּאכֶר איננו מתכוון לפרוש".

אני: "הוא אמר לי זאת אתמול במפורש".

הוא: "הוא לא רצה לומר לך היישר ׳לא׳. יותר ממנו אני הוא שחושב לעזוב".

(שני הדברים כמובן אינם נכונים. בּאכֶר עייף, הוא לא.)

מתוך כך התפתחה בינינו שיחה ידידותית מאוד. צריך הייתי לעלות אל דירתו ולשתות קפה.