Tagebuch 2

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

phantastische. Ich erzähle den Juden Märchen mit Lehren, die sie allmälig in fünf zehn oder zwanzig Jahren verstehen werden. Ich senke die Samenkörner in die Erde. Das ist wunderschön, sinnig und eines Dichters würdig. Nur fürchte ich, bis die Körner aufgehen, sind Alle verhungert. phantastisch Dann hülle ich meinen Plan In einen Roman, der in der N[euen] Fr[eien] Pr[esse] und im Berliner Tageblatt gleichzeitig erscheinen wird. Ich brauche zwei Monate… Niederschreiben. Das Jawohl ich thäte es freilich mit Schmerz, denn mein Plan ist keine Phantasie. Jetzt bekomme ich Ihren Brief. Wenn Sie Alles wissen werden, erst dann werden Sie sehen, wie Sie mir (xx) und wie ich Ihnen aus der Seele geschrieben haben. Und nein! Wir sind keine Vereinzelten. Alle Juden denken wie wir!(xx) Ich glaube an die Juden, ich der früher Laue, auch jetzt nicht Fromme! Les coups que nous recevons nous font une conviction. Genug gesprochen. Wir verstehen einander Wenn Sie mir schon früher so geschrieben hätten, hielten wir um einen Monat weiter. Was Sie mir von Dr Heinrich Meyer = Cohn schreiben, flösst mir den dringendsten Wunsch ein, diesen Mann sofort kennen

I shall tell the Jews didactic fairy-tales which they will understand gradually, in five, ten, or twenty years. I shall put seeds into the earth. That is lovely, apt, and worthy of a poet. Only I fear that by the time the seeds sprout, everyone will have starved.

 

Yes indeed, it would pain me to have to do this, for my plan is no fantasy.

 

Now I have your letter. Only when you know everything will you realize how you have guessed my innermost thoughts and I have guessed yours. And, no! We are not isolated cases. All Jews think as we do! I have faith in the Jews, I, who used to be lukewarm and am not a religious man even now! Les coups que nous recevons nous font une conviction [the blows we receive give us conviction].

 

Enough of talking. If you had written me in this vein sooner, we would be one month ahead.

 

What you write me about Dr. Heinrich Meyer-Cohn makes me long to meet this man immediately.

 אספר ליהודים אגדות שמוסר השכל בצדן, והם יבינו אותן בהדרגה כעבור חמש־עשרה או עשרים שנים. אטמון את הזרעים בקרקע. זה נפלא, מחושב ונאה לסופר כמוני. אלא שאני חרד שעד שהזרעים ינבטו, יגוועו הכול ברעב.

ברור שלא אעשה זאת בחמדה, שהרי התוכנית שלי אינה פנטזיה.

והנה אני מקבל את המכתב שלך. כשייוודע לך הכול, רק אז תראה כיצד כתבנו זה מתוך נפשו של זה. אך לא. אין אנו עומדים לבדנו. כל היהודים חושבים כמונו. אני מאמין ביהודים, אני שהייתי קטן אמונה, וגם עכשיו אינני אדוק באמונתי.

Les coups que nous reçevons nous font une conviction  (המכות שאנו סופגים הן המוכיחות).

די בדיבורים. אילו כתבת כך קודם היינו מרוויחים חודש. מה שאתה כותב לי על ד״ר מאיֶר־כוֹהן מעורר בי רצון להתוודע מיד אל האיש הזה. מיד!