Tagebuch 7

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

gönnerig ironisch vom Congress. „Jetzt sollten Sie sich aber doch bald von der Sache losmachen.“ Ich: „Ich denke nicht daran. Warum?“ „Weil mit der Bank ein Gestank herauskommen wird.“ „Diese Bank“, sagte ich, „ist sauberer als die, die wir zu sehen u. in den Blättern (xx) freundlich besprochen zu finden gewohnt sind. Die Gründer haben keine Vortheile, wie z. B. bei der Creditanstalt.“ Er verkroch sich ein wenig. Dann kamen Leute herein, wir brachen ab. Vorher hatte der Reichsritter von Vincenti ein bischen zu höhnen ver= sucht. Aber ich brachte ihn auf die Situation der Redacteure gegenüber den Herausgebern der N[euen] Fr[eien] Pr[esse], die wahr= lich närrischer u. niedriger ist als der Zionismus. Da hatte Vincenti — mit scheuem Blick nach der Herausgeberthüre — einen Wuthausbruch gegen Benedikt, den er hasst u. verachtet u. dessen schmutziges Brot er essen muss. Ich verzieh dem

He spoke about the Congress with patronizing irony. “But now you really ought to free yourself of the thing soon.״

 

I: “I wouldn't dream of it. Why should I?”

 

“Because there'll be a stink about the Bank."

 

“This Bank," I said, “is cleaner than the ones we are accustomed to seeing and reading friendly write-ups about in the newspapers. Its founders enjoy no benefits, as they do, for instance, at the Kreditanstalt.”

 

He pulled in his horns a bit. Then some people came in and we broke off.

 

Earlier Reichsritter von Vincenti had tried a little mockery. But I got him onto the subject of the position of the editors vis-à-vis the publishers of the Neue Freie Presse, an outfit that truly is crazier and lower than Zionism. Thereupon Vincenti, casting a shy glance at the publishers’ door, flew into a fit of rage against Benedikt, whom he hates and despises and whose filthy bread he has to eat.

הוא דיבר על הקונגרס באירוניה אבהית. "עכשיו בכל זאת הגיע הזמן שתשתחרר מן העניין!"

אני: "אינני מעלה זאת על דעתי. מדוע?"

"משום שהבנק עלול להוליד סרחון".

"הבנק הזה", אמרתי, "הוא נקי כפיים יותר מאלה שאנו רגילים לראותם ולמצוא עליהם דיווחים חיוביים בעיתונים. למייסדים אין כל יתרונות, כמו למשל ב ״קרֶדיטאנשטאלט״.

הוא נסוג מעט. אחר־כך נכנסו אנשים. שיחתנו נפסקה.

 קודם לכן ניסה האביר לבית וינסֶנטי להלעיג קצת. ואולם הולכתי אותו לנושא אחר מעמדם של העורכים מול המו״לים של .N.Fr.Pr נושא שהוא טיפשי יותר ושפל יותר מן הציונות. ואז פרץ וינסֶנטי – כשהוא מעיף מבט חרד אל דלת חדרם של המו״לים בהתקף של זעם נגד בֶּנֶדיקט, שהוא שונא אותו ובז לו, והוא נאלץ לאכול את לחמו המחליא.