Diary 2

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

gar nicht sagen. Briefgeschwätz ist ebensowenig meine Sache wie gesprochenes. Es wäre unnütz, mich aufzufordern, dass ich Ihnen vorher eine Andeutung machen solle. Nur Ihren Irrthum, den mir Güdemann anzeigte, will ich gleich hinweg= räumen: ich denke an kein Schutzgesuch. In uns selbst suche und finde ich die Lösung. Ich brauche dazu taugliche Juden. Sind Sie Einer, gut! Nicht — nicht! Ihren Aufsatz in der Wochenschrift habe ich mir schicken lassen. Darf ich mir in der directen Anrede ein Urtheil erlauben? Der Artikel ist ganz vorzüglich und vernünftig — aber mit Philosophiren werden Sie keinen Hund hinterm Ofen hervorlocken. Bestimmen Sie also Zeit und Ort; nehmen Sie Rücksicht darauf, dass Güdemann nöthig ist. Sobald ich Ihre Nachricht habe, verständige ich mich telegraphisch mit Güdemann und bemühe mich, ihn hinzukriegen. Mit hochachtungsvollem Gruss Ihr ergebener Dr. Th. H. 6  August [1895]. Blochs Wochenschrift lese ich jetzt. Er beisst sich

Idle chatter in letters is no more in my line than the spoken kind. It would be useless to ask me to give you a hint in advance. I shall only clear up your mistaken notion which Güdemann pointed out to me: I am not considering a request for protection. I am seeking and finding the solution within ourselves. For this I need suitable Jews. If you are one, fine! If you aren't, you aren’t!

 

I have had your article in the Wochenschrift sent to me. May I, now that I am addressing you directly, be permitted a judgement? Your article is excellent and sensible—but philosophizing won’t lure a pig out of the clover. Fix the time and place, then; take into consideration the fact that we need Güdemann. As soon as I hear from you, I shall communicate with Güdemann by telegram and try to get him there.

 

With respectful greetings,

 

Yours sincerely, Dr. Th. H.

 

August 6

 

I am just reading Bloch’s Wochenschrift.

מה שאני מבקש לומר, אומר לך רק פנים אל פנים, או בכלל לא. פטפוטי מכתבים, כפטפוטים בכלל, אינם לרוחי. לא יועיל אם תדרוש ממני שארמוז לך רמזים מראש. ברצוני רק להסיר מיד את טעותך שעליה רמז לי גידֶמן: אינני מתכוון לבקשת חסות; בָּנו עצמנו אני מחפש ואף מוצא את הפתרון. לשם כך נחוצים לי יהודים מתאימים. אם אתה כזה, טוב! אם לא — לא!

את מאמרך ב־Wochenschrift ביקשתי שישלחו לי. האוכל להביע את דעתי בדיבור ישיר? המאמר יוצא מן הכלל ונבון, אלא שבהתפלספות לא תוכל למשוך את החתול אל השמנת. קבע אפוא זמן ומקום; התחשב בכך שגידֶמן נחוץ.

ברגע שתגיע תשובתך, אהיה בקשר עם גידֶמן באמצעות טלגרמה, ואשתדל להביאו לשם.

בברכה רבה, שלך המסור ת׳ הרצל



6 באוגוסט [1895]

עכשיו אני קורא את Wochenschrift של בּלוֹך.