Diary 3

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

herrischer Stimme, liess unsere Macht= mittel vor ihm aufsteigen, rieth ihm, uns zu dienen, so lange er davon den grossen Vortheil haben könne, das heisst früh, im Beginn der Action. Er sagte mir, mein Unternehmen werde in Journalistenkreisen und folglich auch in Finanz= u. Regierungs= kreisen als ein utopisches angesehen. Der Länderbankdirector habe es für eine Phantasie, unser Herausgeber Benedict für eine Verrücktheit er= klärt. Die Journalisten lachen Alle darüber. Ich antwortete ihm: „d’ici un an toute cette racaille me lâchera les bottes .“ Er meinte, ich solle jetzt nicht nach Konstantinopel gehen, dort habe jetzt Niemand den Kopf auf andere Sachen als den kretensischen Aufruhr. Ich sagte, wenn er nicht mitwolle, würde ich allein gehen — obwol ich daran nicht denke. Denn mit

I spoke in a strong, determined, imperious voice. I paraded our resources before him, I advised him to serve us while he could derive great benefits from it—that is, early, at the beginning of our operations.

 

He told me that in journalistic circles, and consequently in financial and government circles as well, my project was regarded as Utopian. The director of the Länderbank had declared it a fantasy, our editor Benedikt, madness. All the journalists were laughing at it.

 

I answered him: “D’ici un an toute cette racaille me lêchera les bottes [A year from now this whole rabble will be licking my boots].”

 

He thought I should not go to Constantinople at present, for no one there now had his mind on anything but the Cretan rebellion.

 

I said that if he did not want to join me I would go alone— although I have no such intention. 

 ובקול אדנותי, חזק ונחרץ, פרסתי לפניו את אמצעי הכוח שלנו. יעצתי לו לשרת אותנו כל עוד יוכל להפיק תועלת רבה מכך, כלומר במוקדם, בתחילת הפעולה.

הוא אמר לי שבחוגי העיתונאים, ומכאן גם בחוגים הפיננסיים והממשלתיים, רואים ביוזמתי עניין אוּטוֹפּי. מנהל הלֶנדֶרבַּנק אמר שזו פנטזיה, ואילו המו״ל שלנו בֶּנֶדיקט אמר שזה טירוף. העיתונאים כולם צוחקים על זה.

עניתי לו: "d'ici un an toute cette racaille me léchera les bottes" ("בעוד שנה ילקק האספסוף הזה את מגפַי").

הוא אמר שמוטב שלא אסע עכשיו לקושטא, כי שם אין דעתו של איש פנויה אלא למהומות בכרתים.

אמרתי שאם אין הוא רוצה להצטרף, אסע לבדי, אף־על־פי שאיני מעלה זאת על דעתי.