Diary 1

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18

entscheidende Sprung — disponiren mehr zum Verrücktwerden, als systematische. — Pasteur wird nicht verrückt. — Und seine Nachfolger, die ganz Selbständiges erfinden, können geradezu Esel sein Jetzt glaube ich sogar, daß mich die Aus= führung ruhig finden wird. —- Ich hatte früher Angst davor. — Nämlich, wenn ich Bismarck überzeuge. — Überzeuge ich ihn nicht, oder läßt er mich gar nicht vor — so war's eben ein Ro­man. — Oh, ein unsterblicher! — Auch etwas. — Rede an die Rothschilds! Ich möchte Sie vor Allem über den eigenthüm= lichen Charak­ter unseres Gespräches aufklären. — Es schafft zwischen Ihnen und mir einen dauernden Zustand. — Ich muß nachher für im­mer Ihr Freund oder für immer Ihr Feind sein. — Die Macht ei­ner Idee besteht darin, daß es vor ihr kein Entkommen giebt. — Sie werden sich denken, da haben wir uns einen bösen Gast eingeladen. — Aber es hätte nichts an der Sache geändert, wenn Sie mich nicht hätten rufen lassen. — Ich hätte in diesem Falle nur die persönlichen Egards nicht gehabt zu

are more conducive to madness than systematic discoveries, because they are so fortuitous, especially in the final, decisive leap. A Pasteur does not go mad, and his successors, who may make quite original discoveries, may be plain jackasses.

 

Right now I even believe that the implementation of my plan will find me tranquil. I used to be afraid of it.

 

Provided that I convince Bismarck. If I do not, or if he won’t even see me—well, then the whole thing will have been a novel. Oh, an immortal one!

 

That too is something.

 

[The following notes, which form the conclusion of Book I, are entitled “Address to the Rothschilds” in the copy prepared by Herzl’s father.]

 

June 23

 

To the Family Council.

 

I should first like to enlighten you on the special character of our conversation. It will create a permanent relationship between you and me. Henceforth I must be your friend or your foe forever. The force of an idea resides in the fact that there is no escape from it.

 

You will think: we have invited a bad visitor.

 

But it would not have changed anything in the situation if you had not sent for me. In that case I merely would not have had the personal égards [consideration] to which I feel obliged now.

 כיוון שהן מפתיעות כל־כך — בייחוד אותה הפתעה מכרעת שבסוף הדרך אלה דרכן לגרום לשיגעון, יותר מן ההמצאות השיטתיות. פּאסטֶר לא ישתגע. ואילו ממשיכיו, שאולי ימציאו דברים בזכות עצמם, יכולים להיות חמורים גמורים.

עכשיו אני מאמין שלקראת ההוצאה מן הכוח אל הפועל אהיה רגוע. לפנים פחדתי מזה. כלומר, אם אשכנע את ביסמארק. אם לא אצליח לשכנע אותו, או אם לא יקבל את פני כלל, אזי זה היה רומן. אכן, כזה שיחיה לנצח!

גם זה משהו.

(נאום לפני הרוטשילדים)

 


[פאריס, 13 ביוני 1895, למועצת המשפחה]

בראשית דברי ברצוני להבהיר לכם את אופיהּ המיוחד של שיחתנו. זו תיצור ביני לביניכם מצב של יחסים מתמשכים. לאחריה אהיה, מן ההכרח, ידידכם או יריבכם. כוחו של רעיון הוא בזה שאין עוד אפשרות לנוס מפניו.

אתם עלולים לחשוב, הנה זימַנו לנו אורח רע.

אלא שהמצב לא היה משתנה בכלום לוּלא הזמנתם אותי. אז פשוט לא הייתי מחויב בהתחשבות האישית שאני מתחייב בה עכשיו.