fassen müssen.   30 März [1903] Cairo Die grosse Sache des gestrigen Tages war meine Unterredung mit dem „legal adviser“, de facto Justizminister Malcolm Mc Ilwraithe. Das ist ein grossartiger Kerl. Ein lustiger Engländer, schlau aber ehrlich, geschmeidig aber fest. Mit dem habe ich mich blitzschnell ver= ständigt. Das ist ein Husar der Rechte. Zuerst wollte er mich nicht vorlassen. Es scheint, er kannte meinen Namen nicht oder hielt mich wol nur für einen Figuranten, was offenbar dem wackeren Greenberg zu verdanken. Ich schrieb Greenbergs Namen auf meine Karte, vom

March 30, Cairo

 

Yesterday’s big thing was my conversation with the “legal adviser,”  de facto [for all practical purposes] Minister of Justice, Malcolm McIlwraithe.

 

He is a splendid fellow. A jolly Englishman, shrewd but honest, adaptable but firm. With him it was a meeting of minds quick as a flash. He is a hussar of laws.

 

At first he wouldn’t admit me. It seems he didn’t know my name, or he probably took me for only a bit player, which I evidently had stalwart Greenberg to thank for.

 

I wrote Greenberg’s name on my card which the secretary had brought back,

30 במארס [1903]

הדבר הגדול של יום אתמול היה שיחתי עם ה־legal adviser (היועץ המשפטי), למעשה שר המשפטים, מַלקוֹלם מֶקילווריית׳.

הוא ברנש אדיר. אנגלי עליז־רוח, ערמומי אבל ישר, גמיש אבל נחרץ. אתו מצאתי חיש־מהר שפה משותפת. הוא נחשון בתורת המשפט.

תחילה סירב לקבל אותי. נראה שלא ידע את שמי או שחשב אותי לשחקן זוטר, דבר שמן הסתם יש לזקוף לזכותו של גרינבֶּרג הטוב. כתבתי את שמו של גרינבֶּרג על הכרטיס שלי שהחזיר לי המזכיר,

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18